Fabula quanta fui - Quintus Horatius Flaccus

Martusia


0

Jasne światło drażni Twoje oczka jak perełki,
Czyste łzy obmywają Twoje ciałko niczym woda,
Czujesz chłodny powiew i zapach nowego życia,
Wszystko wydaje się niedostępne niczym niebo,
A Ty jesteś taka malutka i szczęśliwa jak ja.

Zaglądam w Twoje perełki i dostrzegam siebie,
Spojrzenie budzące zaczarowaną krainę marzeń,
Nieodgadniony uśmiech świata niezrozumiałego,
Wielką miłość drzemiącą w samotnym serduszku,
Życie w życiu niczym nasiono w słodkim owocu.

Będziemy zgłębiali piękno natury tego świata,
Zahamujesz zapędy poznając bliskie otoczenie,
Masz wielką siłę rodzącą poczucie samotności,
Spróbujesz ją ujarzmić niczym torreador byka,
Lecz minie wiek zanim spełnią się moje słowa!

Upływający czas niestety nie okazuje litości,
Zatrzymuje przed spełnieniem kolorowych snów,
Zrozumieniem łez zakręconych tam w perełkach,
Wiek minie wprowadzając mnie w krainę marzeń,
A Ty wciąż choć taka malutka będziesz owocem.

© 1996 - 2017 Mateusz Kiczela. Wszelkie prawa zastrzeżone.