Amantium irae amoris integratio est - Publius Terentius Afer

Nadzieja


0

Nasza noc, ziemia puchem śniegu cała osypana,
Gwiazdy jasnym rozbłyskiem na niebie migoczą,
Wszyscy krokiem radosnym ku stajence wędrują,
Tam królewicza narodów łzami obmytego obaczą.

Cicha noc, chwała niebieska ze wstęgą śpiąca,
Zwierzęta głosem radosnym kołysanki śpiewają,
Dziecię opuszczone powieki w stajence wznosi,
Tam płynnie ukłony swoje monarchowie oddadzą.

Wasza noc, obrazek czystego narodzenia życia,
Prorok nad wszystkimi roztacza blask poranny,
Zbawienia skrzydłem wiecznym każdego dosięga,
Tam boskiej nadziei miłosne korzenie odrosną.

Wiersz dedykuję narodzonemu dzieciątku Jezus.
Przeczytano: [575]
© 1996 - 2017 Mateusz Kiczela. Wszelkie prawa zastrzeżone.