Silent enim leges inter arma - Marcus Tullius Cicero

Tristesse Zwei


0

Biegniesz tak wiosennie przyodziana przez łąki zielenią pokryte,
Mijasz najtrudniejsze przeszkody czyhające wśród ciemnych lasów,
Nie dostrzegasz piękna poblaskującego księżyca w małym jeziorku,
Ale promieniejesz radością w ramionach czekającego już kochanka.

Dawno temu oddałem moje serce Tobie Aniołku, bez odwzajemnienia,
Teraz rozdziera mnie piorun, który jak w niewinne drzewo trafia,
Przesączone łzami perełki nie wytrzymują już ciężaru, czuję ból,
Ukrywam oblicze tragicznej rozpaczy, jednak kochasz go nie mnie.

Kiedy trzyma Ciebie tak blisko, kiedy przyciąga mocno do siebie,
Kiedy wymawia słowa miłości, które tak czule pragniesz usłyszeć,
Marzę by stać się nim, ponieważ te słowa należą właśnie do mnie,
By zaśpiewać je Tobie, dopóki nie minie wieczność i jeden dzień.

© 1996 - 2017 Mateusz Kiczela. Wszelkie prawa zastrzeżone.