Scio me nihil scire - Socrates

Wiersze Taureau


0

Wszystko zaczęło się w maju, przepięknym raju,
Wtedy wstąpił we mnie ten duch, poetycki duch.
Właśnie czytacie trzynasty już wiersz Taureau,
A ja wciąż nie znalazłem odpowiedzi, dlaczego.

Nie mogę się równać z innymi wielkimi poetami,
I choć nigdy nie będą uważali mnie za swojego,
Nie pozwolę na śmierć dzieła zwanego wierszem,
Ponieważ dzięki niemu odnajduję samego siebie.

‘Chwila prawdy’ jest tylko punktem przegięcia,
Tak jak kończy się miesiąc, by przywitać nowy,
Tak jak bohater oddaje życie, aby ocalić inne,
Tak i ja otwieram nową poetycką bramę, wiersz.

Kochani poeci, wszyscy jesteśmy jedną rodziną,
Czas w przestrzeni nie odgrywa tak dużej roli,
Każdy z nas dostrzega naturalne piękno poezji,
Więc wszystkich nas bez wyjątku otoczy pamięć.

Wzbogacam swoje wiersze o czyste kropelki łez,
Wraz z nimi zwiedzaj ten zawiły świat Taureau,
A z pewnością dostrzeżesz sens jego istnienia,
I odnajdziesz gdzieś tam duszę ukrytego poety.

© 1996 - 2017 Mateusz Kiczela. Wszelkie prawa zastrzeżone.